Japońska muzyka instrumentalna — tradycyjna i nowoczesna obok siebie. Koto niesie melodię na klasycznych cięciach, szarpane nuty wybrzmiewają jedna w drugą. Flet shakuhachi oddycha wolniejszymi liniami. Bębny taiko punktują ceremonialne kawałki. Utwory lofi podmieniają to na łagodne pianino elektryczne i brushed beaty. Tempa biegną 60–110 BPM, głównie w skalach pentatonicznych i yo — rozpoznawalny japoński kolor. Frazy zostawiają miejsce między nutami, by bambus i jedwab mogły wybrzmieć.
Vlogerzy podróżniczy wycinają ją w reelsy z Tokio, Kioto i Osaki. Właściciele restauracji japońskich zapętlają ją w playlistach dla gości. Edytorzy hołdów anime podkładają ją pod emocjonalne montaże. Twórcy medytacji używają utworów prowadzonych przez shakuhachi do sesji zen. Pasuje też do filmów o sztukach walki, tutoriali gotowania sushi i lookbooków J-fashion. Zobacz też asian lub zen.
Liczba dźwięków: 50. Czas trwania: do 120 s.